Naar het vorige hoofdstuk: Een samenleving met 'problemen'
De wens
Het is een veel gehoorde wens om dit voornoemde proces om te zetten in een bloeiende wijk waar zelfvoorzienigheid de norm is. Een wens die pas ontstaat nadat we geconfronteerd worden met de zichtbare en tastbare problemen, het moment dat de kosten voor sociale voorzieningen, inzet van politie, grotere betrokkenheid van sociale zaken en meer zorg (gezondheid) de pan uitrijzen. Direct daarna volgen de vragen: Hoe gaan we dat doen? Wat gaan we dan doen? Wanneer? Wat kost het? Wat levert het op? Waarom op deze wijze? En werkt het wel?
Vragen die deels voortkomen uit de ervaring dat dergelijke investeringen veelvuldig niet tot de gewenste (duurzame)resultaten leiden.
Ik ben er van overtuigd dat er in een veel vroeger stadium signalen zijn, die er op wijzen dat het verkeerd gaat, dat de balans zoek is. Wellicht zijn dat signalen, zo subtiel, dat we ze niet opmerken. De oorzaak is misschien onze gerichtheid op het tastbare en zichtbare of we rennen zo snel door het leven dat we het niet opmerken of door de waan van de dag.
Als die signalen er zijn en opgemerkt kunnen worden is er ook een andere weg, een weg die ons wellicht de kans biedt om te beginnen bij de wezenlijke oorzaak.
Naar het volgende hoofdstuk: Een andere manier van denken, handelen en doen
