Naar het vorige hoofdtuk: Een visie op Wijkgericht Werken
Een samenleving met 'problemen'
Op allerlei manier worden we in onze samenleving geconfronteerd met ‘problemen’, de kranten schrijven er over, het zijn geliefde onderwerpen van onze actualiteitenprogramma’s of we worden er persoonlijk mee geconfronteerd. Het zijn enerzijds de mondiale onderwerpen als het milieu, klimaat, de armoede, de energie en de economische crisis. Anderzijds zijn het zaken die veel dichterbij staan en ons persoonlijk raken, omdat ze in onze stad, wijk of straat een rol spelen.
Wijken verloederen, sociale zorg vermindert, inbraken stijgen, groenvoorzieningen worden vuilnisbakken, MKB trekt weg en de neergaande spiraal is zichtbaar, veel steden hebben zo'n wijk. In Nederland dragen 20 wijken het stempel ‘Probleemwijk'.
Een probleemwijk is een wijk waar zich meerdere problemen tegelijk voordoen. Enkele van deze problemen zijn: werkloosheid, geweld, criminaliteit, verslavingsproblematiek en medische problemen, zoals overgewicht en hogere sterftecijfers, waaronder ook een verhoogde kindersterfte. Nederland kent een groot aantal wijken, in het bijzonder naoorlogse wijken, die gekenschetst kunnen worden als probleemwijken.
In probleemwijken hebben woningcorporaties vaak een monopoliepositie, met een marktaandeel van 80 tot 100%. Het woningaanbod bestaat voornamelijk uit sociale woningbouw. Groepen mensen met een lagere opleiding en een lager inkomen wonen vaker in deze sociale huurwoningen. Door de concentratie van mensen met een lagere opleiding, lager inkomen en andere sociaal uitgesloten groepen zouden probleemwijken ontstaan.
Bij probleemwijken is ook sprake van stigmatisering; als zichtbare tekenen van achteruitgang zich gaan voordoen in een wijk en de wijk komt ook slecht in het nieuws, dan verandert de manier waarop buitenstaanders tegen deze wijk aankijken. Eén van de gevolgen is dat de wijken worden uitgesloten als mogelijke plekken om te gaan wonen. De negatieve trend zorgt ervoor dat de mensen die dat kunnen uit de wijk verhuizen. Er komen geen nieuwe mensen meer uit vrije keus in de wijk wonen, de lege huizen worden ingenomen door een toenemende concentratie van mensen met een laag inkomen en andere sociaal uitgesloten groepen.
De investering om zo’n wijk leefbaar te maken vertaalt zich naar een stijging van kosten voor sociale voorzieningen, inzet van politie, grotere betrokkenheid van sociale zaken en meer zorg (gezondheid).
De formulering in de eerste drie alinea’s is overgenomen van www.wikipedia.nl
Naar het volgende hoofdtuk: De wens
